Dermatologia str. 2

Keratodermia prowadzi do zwiększonej suchości, zgrubienia i łuszczenia się skóry, a także głębokich pęknięć na dłoniach i stopach. Diagnozowaniem i leczeniem tego schorzenia zajmuje się dermatolog.

Według statystyk rybia łuska dotyka jedną na 250-300 osób na świecie. W większości przypadków ichtioza objawia się w pierwszym roku życia, stopniowo postępuje i osiąga najwyższy rozwój u pięciolatków.

Czerwone plamy na skórze to częsty objaw o różnorodnym wyglądzie i pochodzeniu — mogą być płaskie lub wypukłe, suche lub wilgotne, mieć wyraźne albo rozmyte krawędzie.

Twardzina (sklerodermia) występuje u dwustu osób na milion. Choroba wymaga złożonej diagnostyki, ponieważ ma wiele postaci i może być mylona z innymi schorzeniami skóry.

Toczeń rumieniowaty układowy (SLE, TRU) może wystąpić u osób w każdym wieku. Od 70% do 90% pacjentów z toczniem to zazwyczaj kobiety w wieku rozrodczym.

Plamy soczewicowate (wątrobowe, starcze, lentigo) to nagromadzenie pigmentu melaniny w skórze. Plamy pigmentacyjne mogą pojawiać się na odsłoniętych obszarach ciała (twarz, dłonie) z powodu wieku, predyspozycji genetycznych i ekspozycji na promieniowanie UV.

Brodawki to łagodne zmiany skórne wywołane zakażeniem HPV. Najczęściej wyglądają jak twarde, szorstkie guzki, mają kolor od cielistego do brązowego, rosną i łatwo się szerzą po urazach skóry lub spadku odporności. Do zakażenia dochodzi przez kontakt skóra-skóra lub korzystanie ze wspólnych akcesoriów (np. podczas manicure). Brodawki usuwa się metodami miejscowymi (preparaty keratolityczne), przez krioterapię ciekłym azotem, elektrokoagulację, wycięcie falą radiową lub laserowo. O wyborze techniki decyduje dermatolog.

Tłuszczak jest nienowotworowym guzem tkanki łącznej. Najczęściej pojawia się u osób w średnim i podeszłym wieku.

Wysypka jest zewnętrzną oznaką choroby na skórze i błonach śluzowych. Zmianom koloru i wyglądu skóry towarzyszy zaczerwienienie i swędzenie.

Liszaj płaski (liszaj czerwony) występuje u około 1% populacji, głównie u osób dorosłych w wieku od 30 do 60 lat. U około 50% osób liszaj płaski rozwija się w jamie ustnej, a u 10% zmiany występują na paznokciach.

Łojotokowe zapalenie skóry jest schorzeniem wynikającym z nadmiernej produkcji łoju przez gruczoły łojowe. Objawia się zaczerwienieniem, swędzeniem, łuszczeniem się skóry oraz powstawaniem strupów, szczególnie na skórze głowy, twarzy, dekolcie i plecach. Leczenie łojotoku polega na stosowaniu maści i kremów przeciwgrzybiczych, regulujących wydzielanie sebum oraz łagodzących stany zapalne. W niektórych przypadkach, gdy leczenie zewnętrzne nie przynosi rezultatów, lekarz może zalecić leczenie ogólnoustrojowe oraz dostosowanie diety.

Piodermia to bakteryjne, ropne zapalenie skóry obejmujące mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe; w ciężkim, przewlekłym przebiegu może rozwinąć się piodermia zgorzelinowa z martwicą i ostrym zapachem. Leczenie dobiera dermatolog.