Blog Doctorpro str. 19

Dysplazja szyjki macicy zwykle przebiega bezobjawowo, ale mogą wystąpić obfite miesiączki, krwawienia międzymiesiączkowe, ból podczas stosunku czy wydzielina o nieprzyjemnym zapachu. Leczenie zależy od stopnia zmian i obejmuje konizację, krioterapię, wycięcie elektrochirurgiczne, leczenie falami radiowymi lub – w ciężkich przypadkach – histerektomię. Ostateczny wybór metody ustala ginekolog na podstawie badań cytologicznych, kolposkopii i biopsji.

Częste oddawanie moczu może być spowodowane infekcjami dróg moczowych, cukrzycą, chorobami nerek i pęcherza, przerostem prostaty u mężczyzn, a także zmianami hormonalnymi u kobiet. Leczenie, poprzedzone diagnostyką urologiczną, zależy od przyczyny – stosuje się m.in. leki przeciwbakteryjne, rozkurczowe, hormonalne czy przeciwcholinergiczne, a także ćwiczenia mięśni dna miednicy i zmianę diety. Właściwe postępowanie dobiera zawsze urolog po przeprowadzeniu badań.

Hemoroidy to choroba proktologiczna charakteryzująca się występowaniem żylaków w kanale odbytu.

Trądzik dotyka około 9,4% ludzi, co czyni go ósmą najczęściej występującą chorobą na świecie.

USG narządów miednicy mniejszej jest metodą diagnostyczną wykorzystującą fale ultradźwiękowe. Pozwala wykryć choroby układu moczowo-płciowego we wczesnym stadium.

Ból odbytu i towarzyszący mu świąd to objawy podrażnienia okolicy odbytnicy, odczuwane jako pieczenie, szczypanie, swędzenie odbytu i podrażnienie skóry. Najczęstsze przyczyny to hemoroidy, szczelina odbytu, zapalenia i infekcje (w tym pasożytnicze i weneryczne), choroby dermatologiczne, zaburzenia wypróżnień (zaparcia, biegunki) oraz urazy. Dolegliwości często pojawiają się w trakcie defekacji lub nasilają się jako ból po wypróżnieniu. Mogą też występować nocą (np. przy owsikach), po długim siedzeniu lub po stosunku analnym.

STD to choroby przenoszone drogą płciową. Choroby weneryczne u kobiet występują w wyniku zakażenia mikroorganizmami chorobotwórczymi (patogennymi): dwoinką rzeżączki (gonokokami), Toxoplasmą gondii, chlamydiami, wirusem opryszczki i wirusem brodawczaka ludzkiego.

USG, czyli ultrasonografia, to bezpieczna metoda diagnostyczna wykorzystująca fale ultradźwiękowe do oceny narządów wewnętrznych. Badanie wykonuje się za pomocą specjalnej głowicy, którą lekarz przesuwa po skórze pacjenta, a obraz pojawia się na monitorze. W przeciwieństwie do rentgena czy tomografii, USG nie wiąże się z promieniowaniem jonizującym, dlatego nie stanowi zagrożenia dla zdrowia, nie jest uznawane ze szkodliwe i może być wykonywane wielokrotnie.

Hormon tyreotropowy (tyreotropina, TSH) to hormon wydzielany przez przysadkę mózgową, który reguluje funkcjonowanie tarczycy. Norma TSH u kobiet to 0,3–4,2 µIU/ml, u mężczyzn 0,4–4,0 µIU/ml, u dzieci zależna jest od wieku. Poziom TSH bada się poprzez pobranie krwi do analizy. W przypadku zaburzeń hormonu tyreotropowego należy skonsultować się z lekarzem.

Koagulogram to badanie laboratoryjne oceniające parametry krzepnięcia krwi, wykonywane w celu wykrycia zaburzeń hemostazy i oceny ryzyka powikłań zakrzepowo-krwotocznych. Zlecane jest m.in. przed operacjami, w trakcie ciąży, przy nawracających krwawieniach, podejrzeniu zakrzepicy lub chorób wątroby, a także w celu monitorowania leczenia chorób sercowo-naczyniowych.

Zmiany hormonalne, czyli zaburzenie równowagi hormonów, wpływają na metabolizm, nastrój, funkcje rozrodcze, skórę i włosy. Objawami zaburzeń hormonalnych są m.in. nieregularne miesiączki, trądzik, wahania masy ciała, spadek libido czy zaburzenia koncentracji. Przyczyny mogą mieć charakter zarówno fizjologiczny, jak i chorobowy. Leczenie zaburzeń hormonalnych, oparte na diagnostyce laboratoryjnej i obrazowej, polega na dobranej przez specjalistę farmakoterapii (w tym terapii hormonalnej), uzupełnionej modyfikacją stylu życia.

Czerwony stolec może świadczyć o obecności świeżej krwi w kale i najczęściej związany jest z hemoroidami, szczeliną odbytu, chorobami zapalnymi jelit lub urazem śluzówki. Krew może mieć kolor jasnoczerwony, bordowy lub nawet czarny – w zależności od źródła krwawienia w przewodzie pokarmowym. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować dietę bogatą w błonnik, leki przeciwzapalne, antybiotyki lub zabiegi chirurgiczne. W każdym przypadku konieczna jest konsultacja z proktologiem lub gastroenterologiem w celu diagnostyki i dobrania odpowiedniej terapii.